خزان بنشست و گل با بادها رفت                                      

  

 

 میدانی چقدر تلخ رهايمان كردي و رفتی

به همین سادگی

 پس چه شد  رسم  خداحافظی ؟

نه حرفی ، نه پیامی ، نه سخنی  - هیچ

عمو جان محمّد  ...

کاش می دانستم جمعه شب یکسال پیش که دستت را به نشان خداحافظی

فشردم آخرین بار است که گرمی دستانت را حس می کنم

کاش می دانستم تنها شبی دیگر زیر این آسمان کبود با هم نفس می کشیم

 کاش آن شب می دانستم !!!

- می دانستم بار دیگر که می بینمت ؛ تو نمی بینی ام

چون نگاه تو را مرگ می رباید

کاش نبودم آن شبی که چشمان از مرگ سرشارت را برهم گذاشتی

کاش نبودم آن وقتی که با همین دستهایی که جمعه شب خودت  فشرده بودیشان 

پیکرت را بر می داشتم .

تو خود میدانی چقدر سختم بود تا تو را میان بستر آخرت ببینم

ببینم که به پهلو خوابیده ای و شانه ات را تکان می دهند

و تلقینت می خوانند

تو همانی بودی که با یک حرکت بیدار می شدی

چقدر تکانت دادند و صدایت در نیامد

ومن اینجا میان تنهایی خویش نشسته ام مات و مبهوت

 که چرا تنهایمان گذاشتی و رفتی  

تو رفتی و آرام  گرفتی میان بسترت 

 امّا ما ماندیم و حجم بزرگی از ماتم های تَل انبار شده در دل 

 ما ماندیم و جای خالی ای که چون تویی را به یادمان می آورد 

 ما ماندیم و یک اندوه آتشین ... که ذرّه ذرّه اشک هایمان نه تنها این آتش را فرو نمی نشاند؛

 بلکه شعله ور هم میکند .

 ما ماندیم و تنهایی

ما ماندیم و غم بزرگ جدایی 

 لذا : 

      « ضمن گرامیداشت یاد و خاطراتت می سپارمت بخدا و همچنان به امید دیدارت در دنیایی بهتر

        به زندگیمان ادامه میدهیم »

                                                                                       { عمو یدالله  _  21/ 9 / 95 }

                                                                         

                                  شادی روح تمامی رفتگان و این مُسافرعزیز و ناکام ما

                                   رَحِم الله مَن یَقرء اَلفاتِحه مَع َالصّلوات