تیر برق چوبی ام در انتهای روستا

          بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا 

         یاد دارم درزمین وقتی مرا میکاشتند

         پیکرم را بوسه میزد کدخدای روستا 

         حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم

         قد یک ارزن نمی ارزم برای روستا

         قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته

        بد نگاهم می کنند دیزی خوران روستا

        من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا

       تیر سیمانی نمی گردد عصای روستا

                          ......

         من که خواهم سوخت حرفی نیست - اما کدخدا

       تیر سیمانی نمی گردد عصای روستا

 

          بهانه ای شد تا یادی کنیم از مشهدی حسین ابن یامین - کدخدای چندین و چند ساله

                    روستای ابره در پیر مردی با حوصله و سعه صدر بالا  - خدا رحمتش کند.

                                                 ......................................................

                                    همچنین در این روز پنج شنبه بیاد بیاوریم تمام رفتگان

                                        روستایمان را زن و مرد - پیر و جوان

                                                     خدا بیامرزدشان

                                            اللهم صل العلی محمد و آل محمد